Mebicar (znany również jako Mebikar, Temgicoluril)

19,99 zł

Mebicar / Mebikar / Temgicoluril

  • Waga netto: 1000mg / 1g

  • Czystość Mebicaru ≥ 99.00%

  • Cas No. : 10095-06-4

  • Molecular Formula: C8H14N4O2

  • Masa molowa: 198.226 g·mol−1

  • Forma: Krystaliczny proszek.

  • Zastosowanie: Produkt do badań labolatoryjnych nie do spożycia.

Category: Tags:
Description

Mebicar / Mebikar / Temgicoluril

      • Czystość Mebicaru ≥ 99.00%

      • Waga netto: 1000mg / 1g

      • Cas No. : 10095-06-4

      • Molecular Formula: C8H14N4O2

      • Masa molowa: 198.226 g·mol−1

      • Zastosowanie: Produkt do badań labolatoryjnych nie do spożycia.

 

Opis Odczynnika Chemicznego: Mebicar (Temgicoluril)

  • Numer CAS: 10095-06-4
  • Wzór cząsteczkowy: C₈H₁₄N₄O₂
  • Masa molowa: 198,226 g·mol⁻¹
  • Synonimy: Mebikar, 2,4,6,8-Tetrakis(dimetyloamino)-1,3,5,7-tetraazaadamantan-1,3,5,7-tetraoksyd; Temgicoluril.
  • Czystość (HPLC): ≥ 99,00%
  • Postać: Biały lub prawie biały krystaliczny proszek.
  • Rozpuszczalność: Słabo rozpuszczalny w wodzie, rozpuszczalny w etanolu, dimetylosulfotlenku (DMSO) i rozcieńczonych kwasach.
    Waga netto: 1000 mg (1 gram)

1. Wprowadzenie Chemiczne i Charakterystyka Strukturalna

Mebicar jest syntetycznym związkiem organicznym należącym do unikalnej klasy tetraoksygenowanych tetraazaadamantanów. Jego struktura, określana jako “tricykliczna bis-mocznikowa”, ma kształt zbliżony do klatki, co nadaje mu szczególne właściwości fizykochemiczne. Rdzeniem jest czteroatomowy pierścień piramidyny z przyłączonymi grupami ureido. Struktura ta różni się zasadniczo od większości znanych środków psychotropowych, co czyni go interesującym obiektem badań nad związkami pomiędzy strukturą a aktywnością farmakologiczną (SAR).

Wysoka czystość odczynnika (≥99%) jest kluczowa dla badań naukowych, eliminując wpływ zanieczyszczeń na wyniki eksperymentów farmakokinetycznych, receptorowych czy metabolomicznych.

2. Przegląd Badań Naukowych i Dane z Literatura (PubMed, Scholar)

Mebicar był przedmiotem badań klinicznych i przedklinicznych głównie w latach 70., 80. i 90. XX wieku, w ZSRR i później w Rosji. Większość publikacji znajduje się w czasopismach rosyjsko- i ukraińskojęzycznych, z ograniczoną liczbą streszczeń w bazach takich jak PubMed. Poniższy przegląd opiera się na dostępnych tłumaczeniach i streszczeniach angielskich.

Uwaga: Poniższe informacje mają charakter wyłącznie przeglądowy i historyczny w kontekście badań naukowych. Odczynnik jest dostarczany do dalszych, niezależnych badań in vitro i na modelach zwierzęcych, a nie do zastosowań terapeutycznych.

2.1. Mechanizmy Działania (Badania Przedkliniczne)

Badania mechanistyczne z użyciem znakowanego izotopowo mebicaru wskazują na unikalny profil, różny od benzodiazepin czy barbituranów.

  • Wpływ na Neuroprzekaźnictwo:

    • Układ GABA-ergiczny: Mebicar nie wiąże się bezpośrednio z receptorem GABA-A w sposób charakterystyczny dla benzodiazepin. Jednak badania na zwierzętach sugerują, że może pośrednio modulować neurotransmisję GABA, prawdopodobnie wpływając na metabolizm GABA lub wrażliwość receptorów. Jedno z badań wykazało, że mebicar zwiększa poziom GABA w mózgu szczurów, ale nie wywołuje tak wyraźnej sedacji jak klasyczne leki.

    • Układ Serotoninergiczny (5-HT): Część badań wskazuje na możliwy wpływ na układ serotoninergiczny, co mogłoby tłumaczyć jego profil anksjolityczny z niskim potencjałem uspokajającym. Modelowe badania behawioralne na zwierzętach (np. test uniesionego labiryntu krzyżowego) wykazywały działanie zbliżone do leków anksjolitycznych.

    • Układ Adrenaliny/Noradrenaliny: W badaniach na zwierzętach mebicar łagodził objawy stresu wywołane podaniem adrenaliny, co sugeruje działanie stabilizujące na autonomiczny układ nerwowy.

  • Wpływ na Funkcje Poznawcze i Neuroprotekcja:

    • Badania na modelach zwierzęcych z hipoksją (niedotlenieniem) lub pod wpływem szkodliwych czynników (skopolamina) sugerowały, że mebicar może mieć działanie nootropowe i ochronne na neurony. Wykazywał tendencję do poprawy pamięci i uczenia się w warunkach stresu, choć efekty były zwykle mniej wyraźne niż w przypadku specjalistycznych substancji nootropowych.

    • Wpływ na Energetyzm Komórkowy: Niektóre prace sugerują, że mebicar może optymalizować procesy oksydacyjne w mózgu, zwiększając wykorzystanie glukozy i tlenu, szczególnie w stanie stresu. Jest to hipoteza wymagająca dalszych badań na poziomie mitochondriów.

2.2. Profil Farmakokinetyczny (Na Podstawie Badań)

Dane farmakokinetyczne pochodzą głównie z badań na zwierzętach i ograniczonych badań z udziałem ludzi.

  • Wchłanianie: Dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego. Szczytowe stężenie we krwi obserwuje się po około 1-2 godzinach od podania doustnego.

  • Dystrybucja: Dobrze przenika przez barierę krew-mózg, co potwierdza jego centralne działanie.

  • Metabolizm: Ulega stosunkowo szybkiemu metabolizmowi w wątrobie. Główną drogą jest hydroliza pierścieni ureidowych. Nie kumuluje się w organizmie.

  • Wydalanie: Metabolity wydalane są głównie z moczem w ciągu 24-48 godzin. Okres półtrwania jest stosunkowo krótki, szacowany na 2-4 godziny, co wymagało wielokrotnego dawkowania w badaniach klinicznych.

2.3. Wyniki Badań Klinicznych (Przegląd Historyczny)

Badania kliniczne, prowadzone głównie w ZSRR, opisywały zastosowanie mebicaru w dawkach 300-1000 mg na dobę, w podzielonych dawkach.

  • Efektywność: Doniesienia kliniczne wskazywały na umiarkowaną skuteczność w leczeniu stanów lękowych (nerwic), zaburzeń adaptacyjnych, psychosomatycznych (np. nadciśnienie etapu I, wrzody trawienne) oraz w łagodzeniu objawów odstawiennych w alkoholizmie. Podkreślano jego dobrą tolerancję i brak wyraźnego działania uspokajającego, nasennego czy uzależniającego.

  • Ograniczenia Badań: Należy podkreślić, że wiele z tych badań nie spełnia współczesnych standardów metodologicznych (randomizacja, podwójna ślepa próba, duże grupy, długoterminowe obserwacje). Często brakowało grup kontrolnych z placebo lub aktywnym komparatorem. Dlatego wyniki te należy traktować jako wstępne obserwacje wymagające weryfikacji w rygorystycznych próbach.

  • Bezpieczeństwo: W doniesieniach klinicznych profil bezpieczeństwa opisywano jako korzystny. Najczęstsze zgłaszane działania niepożądane to suchość w ustach, łagodne zawroty głowy lub nudności, które zwykle ustępowały samoistnie. Nie odnotowywano zespołu odstawiennego ani objawów uzależnienia po zaprzestaniu stosowania, co jest jego kluczową, choć wymagającą dalszych badań, cechą odróżniającą od benzodiazepin.

2.4. Współczesne i Potencjalne Kierunki Badań Laboratoryjnych

Czysty mebicar jako odczynnik może być wykorzystany w następujących obszarach współczesnych badań:

  • Badania Receptorowe In Vitro: Systematyczne skriningi w panelach receptorów (GPCR, kanały jonowe) w celu precyzyjnego mapowania mechanizmu działania.

  • Badania Metabolomiczne: Identyfikacja i charakterystyka wszystkich metabolitów przy użyciu technik LC-MS/MS, co pozwala na zrozumienie ścieżek metabolicznych i potencjalnych interakcji z enzymami (np. cytochrom P450).

  • Modelowanie Molekularne i Chemia Medyczna: Klatkowa struktura mebicaru stanowi interesujący szkielet dla projektowania nowych pochodnych. Badania mogą dotyczyć modyfikacji grup N-metylowych lub atomów tlenu w celu poprawy powinowactwa, stabilności metabolicznej lub selektywności.

  • Badania nad Stresem Oksydacyjnym: Ze względu na doniesienia o wpływie na metabolizm energetyczny, mebicar może być testowany in vitro na liniach komórkowych poddanych stresowi oksydacyjnemu (np. komórki neuronowe).

  • Badania Porównawcze: Jako nietypowy anksjolityk o prawdopodobnie odmiennym mechanizmie, może służyć jako związek referencyjny w badaniach porównujących nowe substancje z klasycznymi lekami.

3. Przeznaczenie Odczynnika w Laboratorium

Odczynnik Mebicar o czystości ≥99.00% jest przeznaczony wyłącznie do zastosowań w badaniach naukowych w kontrolowanych warunkach laboratoryjnych. Może być wykorzystywany jako:

  1. Substancja Wzorcowa: Do ilościowej i jakościowej analizy (HPLC, GC-MS, spektroskopia) w badaniach własnych lub weryfikacji innych materiałów.

  2. Substrat do Syntezy: Do otrzymywania nowych pochodnych w chemii medycznej.

  3. Związek Badawczy: Do eksperymentów in vitro (na liniach komórkowych, w testach enzymatycznych) oraz przedklinicznych badań in vivo na modelach zwierzęcych (wymagających odpowiednich zezwoleń etycznych), mających na celu:

    • Weryfikację historycznych danych mechanistycznych.

    • Odkrycie nowych mechanizmów działania.

    • Badanie potencjału w nowych wskazaniach (neuroprotekcja, wpływ na plastyczność synaptyczną).

  4. Obiekt Badań Farmakokinetycznych: Do opracowania i walidacji metod analitycznych oznaczania stężeń leku i jego metabolitów w różnych matrycach biologicznych.

4. Przechowywanie i Postępowanie

  • Przechowywanie: Przechowywać w oryginalnym, szczelnie zamkniętym opakowaniu w suchym i chłodnym miejscu. Zalecana temperatura: +2°C do +8°C (lodówka). Chronić przed światłem i wilgocią.

  • Stabilność: Przy odpowiednim przechowywaniu odczynnik jest stabilny przez co najmniej 24 miesiące od daty produkcji.

  • Przygotowanie Roztworów: Do badań in vitro roztwory macierzyste (np. 100 mM) najwygodniej przygotować w dimetylosulfotlenku (DMSO) wysokiej czystości. Należy pamiętać o końcowym stężeniu DMSO w hodowlach komórkowych (zwykle ≤0.1%), które nie powinno wpływać na żywotność komórek.

5. Bezpieczeństwo (SDS – Najważniejsze Informacje)

  • Klasyfikacja: Dokładna klasyfikacja zgodnie z GHS/CLP wymaga pełnej karty charakterystyki. Jako substancja badawcza o nie w pełni zdefiniowanym profilu toksyczności, należy obchodzić się z nią z najwyższą ostrożnością.

  • Środki Ostrożności: Pracować w dygestorium z odpowiednią wentylacją. Stosować środki ochrony osobistej (PPE): fartuch laboratoryjny, rękawice odporne na chemikalia (np. nitrylowe), okulary ochronne.

  • Postępowanie w przypadku rozsypania: Zebrać suchym materiałem, umieścić w szczelnym pojemniku na odpady chemiczne, przetrzeć miejsce.

  • Unieszkodliwianie: Zużyty odczynnik i jego roztwory należy unieszkodliwiać jako specjalne odpady chemiczne, zgodnie z lokalnymi przepisami i regulacjami instytucji.

6. OSTRZEŻENIE I PRZEZNACZENIE

PRODUKT JEST WYŁĄCZNIE WYSOKOCZYSTYM ODCZYNNIKIEM CHEMICZNYM.

PRZEZNACZENIE: TYLKO DO UŻYTKU BADAWCZEGO PRZEZ WYKWALIFIKOWANY PERSONEL W KONTROLOWANYCH WARUNKACH LABORATORYJNYCH. PRZEZNACZONY JEST DO BADAŃ IN VITRO (NA LINIACH KOMÓRKOWYCH, ENZYMACH) ORAZ, Z ZACHOWANIEM WSZELKICH WYMAGAŃ ETYCZNYCH I PRAWNYCH, DO PRZEDKLINICZNYCH BADAŃ NA ZWIERZĘTACH.

ABSOLUTNIE NIE JEST PRZEZNACZONY DO:

  • SPOŻYCIA PRZEZ LUDZI LUB ZWIERZĘTA.

  • ZASTOSOWAŃ DIETETYCZNYCH, SUPLEMENTACYJNYCH LUB MEDYCZNYCH.

  • STOSOWANIA JAKO SUBSTANCJA PSYCHOAKTYWNA.

  • ZASTOSOWAŃ KOSMETYCZNYCH.

Wyniki badań historycznych przywołane w tym opisie mają charakter informacyjny i przeglądowy i nie stanowią rekomendacji terapeutycznej. Ich weryfikacja wymaga nowoczesnych, rygorystycznych badań naukowych, do których ten odczynnik jest narzędziem.

Przed rozpoczęciem pracy z odczynnikiem należy obowiązkowo zapoznać się z kompletną Kartą Charakterystyki Bezpieczeństwa (SDS) dla tej substancji.

.

Mebicar – wspomaga pamięć i naukę, działa przeciwlękowo

 

Related products