Forskolina / Forskolin (CAS 66575-29-9) — odczynnik chemiczny 1000 mg, czystość ≥ 99%

Description

[(3R,4aR,5S,6S,6aS,10S,10aR,10bS)-3-etenylo-6,10,10b-trihydroksy-3,4a,7,7,10a-pentametylo-1-okso-5,6,6a,8,9,10-heksahydro-2H-benzo[f]chromen-5-ylo] octan, znany szerzej pod nazwą forskolina, proszek krystaliczny, opakowanie 1000 mg. Materiał przeznaczony wyłącznie do badań laboratoryjnych i analitycznych in vitro. Produkt nie jest przeznaczony do spożycia przez ludzi ani zwierzęta, nie jest produktem leczniczym, suplementem diety, środkiem spożywczym ani kosmetykiem.

Trzy różne byty, których nie wolno mylić

Forskolina wymaga rozdzielenia warstw inaczej niż większość pozycji naszego katalogu — nie ma tu prostego układu „substancja — zarejestrowany lek”. Ta sama cząsteczka jest jednocześnie składnikiem nieregulowanych farmaceutycznie preparatów sprzedawanych bez recepty i punktem wyjścia do półsyntezy związku, który jest zarejestrowanym lekiem — pod inną nazwą i innym numerem CAS. Poniższa tabela rozdziela te konteksty:

Konsekwencja jest jednoznaczna. Badania przywołane w dalszej części tej strony przeprowadzono na gotowych preparatach handlowych (kapsułkach z ekstraktem, podawanych ochotnikom w warunkach badania klinicznego), na izolowanych komórkach i błonach w warunkach in vitro, albo na zwierzętach laboratoryjnych. Żadnego z tych badań nie prowadzono z użyciem odczynnika analitycznego opisywanego na tej stronie i żaden z tych wyników nie przenosi się na oferowany materiał.

Osobna kwestia: colforsin daropate. Chemiczna pochodna forskoliny, otrzymana przez przyłączenie grupy poprawiającej rozpuszczalność w wodzie (kod rozwojowy NKH477), jest w Japonii zarejestrowanym lekiem podawanym dożylnie w ostrej niewydolności serca i w kardiochirurgii [7][9]. To inny związek chemiczny, o odrębnym numerze CAS — rejestracja tego leku nie dotyczy w żadnym stopniu forskoliny jako takiej ani oferowanego tu odczynnika.

Karta identyfikacyjna odczynnika

Rodowód molekuły: od korzenia z Lucknow do narzędzia biochemii komórkowej

Historia forskoliny zaczyna się w programie przesiewowego badania roślin leczniczych, nie w laboratorium syntetycznym. W latach siedemdziesiątych XX wieku zespół Central Drug Research Institute w Lucknow (Indie) badał ekstrakty z korzenia Coleus forskohlii — rośliny od dawna stosowanej w medycynie ludowej subkontynentu indyjskiego — pod kątem aktywności obniżającej ciśnienie krwi u zwierząt. Wyizolowany związek nazwano początkowo koleonolem; pierwsze farmakologiczne doniesienie opublikowali Dubey i współpracownicy w 1981 roku [2]. Nazwa „forskolina” utrwaliła się później — podsumowanie tej drogi, od środka ajurwedyjskiego do narzędzia badawczego, dał przegląd Ammona i Müllera z 1985 roku [1].

Odkrycie Seamona: dlaczego chemicy zaczęli jej szukać w każdym laboratorium

Przełomem nie było samo wyizolowanie związku, lecz ustalenie jego mechanizmu. W 1981 roku Kenneth Seamon i współpracownicy z National Institutes of Health wykazali, że forskolina aktywuje cyklazę adenylanową bezpośrednio, w błonach komórkowych i hodowlach komórkowych, z pominięciem receptorów sprzężonych z białkiem G [3] — wynik nietypowy, bo większość znanych wówczas aktywatorów tego enzymu działała pośrednio, przez receptor. Dwa lata później ten sam zespół opublikował badanie zależności struktura–aktywność serii pochodnych, ustalając, które elementy szkieletu są niezbędne do aktywacji enzymu [4]. Odtąd forskolina jest w biochemii standardowym narzędziem do farmakologicznego podnoszenia poziomu cAMP w układach eksperymentalnych — zastosowanie odrębne od ekstraktów sprzedawanych jako preparaty rynkowe.

Pochodna, która trafiła do kliniki — ale nie ta sama cząsteczka

Naturalna forskolina słabo rozpuszcza się w wodzie, co ograniczało jej przydatność jako leku podawanego dożylnie. W japońskim przemyśle farmaceutycznym opracowano pochodną z grupą poprawiającą rozpuszczalność — kod rozwojowy NKH477, później nazwaną colforsin daropate. Hosono i współpracownicy opisali jej właściwości kardiotoniczne w 1992 roku [7], a kolejne prace porównywały jej działanie z dobutaminą, dopaminą i izoproterenolem [8][9]. W 2024 roku ukazała się praca oceniająca jej ponowne zastosowanie w onkologii eksperymentalnej, w liniach komórkowych raka jajnika [10]. To wciąż inny związek chemiczny niż oferowany tu odczynnik.

Kalendarium

Ośrodki i kontekst badawczy

Piśmiennictwo dotyczące forskoliny rozkłada się na kilka wyraźnie odrębnych nurtów, prowadzonych w różnych ośrodkach i różnymi metodami:

• Indie — Central Drug Research Institute, Lucknow. Ośrodek macierzysty: stąd pochodzi pierwsza izolacja i farmakologiczny opis koleonolu [2].
• National Institutes of Health, USA — grupa Seamona i Dalyego. Ustalenie mechanizmu na poziomie molekularnym: aktywacja cyklazy adenylanowej w błonach i komórkach [3] oraz relacje struktura–aktywność serii pochodnych [4] — mechanizm, który uczynił forskolinę powszechnym odczynnikiem badawczym.
• Japonia — przemysł farmaceutyczny, kardiologia i anestezjologia. Rozwój wodorozpuszczalnej pochodnej NKH477/colforsin daropate i jej ocena kliniczna w niewydolności serca, kardiochirurgii i intensywnej terapii [7][8][9].
• Meksyk — badania kliniczne w astmie. González-Sánchez i Huerta porównali doustny preparat forskoliny z lekami standardowymi (kromoglikan sodu, beklometazon) w profilaktyce napadów astmy [14][15].
• Dania — biochemia i biotechnologia roślin (Pateraki i wsp.). Najnowszy nurt: pełne wyjaśnienie szlaku biosyntezy forskoliny w komórkach korka korzeniowego Coleus forskohlii, otwierające drogę do produkcji biotechnologicznej [5][6].

Zastrzeżenie do całej powyższej sekcji. Opisano tu historię badań naukowych z lat 1981–2024. Badania na zwierzętach i komórkach prowadzono w warunkach eksperymentu przedklinicznego, a badania z udziałem ludzi — wyłącznie z użyciem gotowych preparatów handlowych (kapsułek doustnych, inhalatora, iniekcji zarejestrowanej pochodnej), nie zaś odczynnika chemicznego. Nie jest to opis właściwości oferowanego materiału i nie może być podstawą jakiegokolwiek jego użycia poza laboratorium.

Chemia: silnie utleniony szkielet labdanowy

Dlaczego forskolina ma dwie różne nazwy systematyczne

Forskolina jest rzadkim przypadkiem związku, dla którego w obiegu funkcjonują dwie odrębne, w pełni systematyczne nazwy. Pierwsza opiera się na nomenklaturze labdanowej, tradycyjnie stosowanej w chemii diterpenoidów: 7β-acetoksy-8,13-epoksy-1α,6β,9α-trihydroksylabd-14-en-11-on. Wskazuje wprost na szkielet labdanowy (dwudziestowęglowy diterpen o dwóch sprzężonych sześcioczłonowych pierścieniach typu trans-dekaliny) i pozycje podstawników: octan przy C7, mostek tlenowy C8–C13 zamykający trzeci pierścień (tetrahydropiranowy), trzy hydroksyle (C1, C6, C9), keton przy C11 i wiązanie podwójne przy C14, odpowiadające za grupę winylową.

Druga nazwa, wygenerowana zgodnie z zasadami IUPAC dla związków skondensowanych pierścieniowo (nomenklatura benzo[f]chromenowa), opisuje ten sam szkielet od strony formalnej fuzji pierścieni, nie biosyntetycznego pochodzenia od labdanu. Obie odnoszą się do dokładnie tej samej cząsteczki — rozbieżność wynika z dwóch konwencji nazewniczych używanych równolegle w literaturze, nie z istnienia dwóch związków.

Co sprawia, że forskolina jest rzadkością wśród diterpenów

Większość naturalnych diterpenoidów labdanowych ma prosty profil utlenienia — jedną lub dwie grupy funkcyjne na szkielecie węglowym. Forskolina niesie ich siedem: cztery atomy tlenu w wolnych hydroksylach i grupie ketonowej, dwa w estrze octanowym, jeden w pierścieniu tetrahydropiranowym. Ta gęstość funkcjonalizacji ma znaczenie analityczne — cząsteczka ma wysoką polarną powierzchnię topologiczną (113 Ų) mimo rozbudowanego szkieletu węglowodorowego, co odróżnia ją w chromatografii od typowych, mniej utlenionych terpenoidów roślinnych.

Charakterystyka fizykochemiczna

Nazewnictwo i synonimy

Rozbieżność nazw ma tu inne podłoże niż przy większości substancji w naszym katalogu — to nie transliteracja ani kod jednego producenta, lecz krzyżowanie się nazewnictwa botanicznego, biochemicznego i rejestrowego:

• Forskolina / Forskolin — nazwa najczęstsza we współczesnym obiegu naukowym i handlowym;
• Koleonol (coleonol) — pierwotna nazwa nadana przez zespół z Lucknow przy izolacji związku [2]; wciąż spotykana w starszym piśmiennictwie;
• Colforsin — synonim forskoliny stosowany zwłaszcza w piśmiennictwie japońskim i farmakopealnym; uwaga: nie należy mylić z „colforsin daropate”, który oznacza odrębną, zmodyfikowaną pochodną o innym numerze CAS (patrz sekcja „Trzy różne byty”);
• NSC-357088, NSC-375489 — numery z rejestru National Cancer Institute (USA), nadawane związkom testowanym w ramach programów przesiewowych;
• CHEBI:42471 — identyfikator w bazie ChEBI (Chemical Entities of Biological Interest);
• 7β-acetoksy-8,13-epoksy-1α,6β,9α-trihydroksylabd-14-en-11-on — pełna nazwa systematyczna w nomenklaturze labdanowej, jednoznaczna wraz z numerem CAS 66575-29-9.

Przy kwerendzie bibliograficznej warto pamiętać, że część starszych prac (zwłaszcza z lat 1977–1985) indeksowana jest wyłącznie pod hasłem „coleonol”, nie „forskolin” — pominięcie tego wariantu obcina dostęp do pierwotnych publikacji z Lucknow.

Zastosowanie laboratoryjne odczynnika

• materiał odniesienia do potwierdzania tożsamości i czystości metodą HPLC, w tym metodą HPLC z detekcją ELSD stosowaną do oznaczania forskoliny w matrycach wieloskładnikowych [17];
• standardowy odczynnik do farmakologicznej aktywacji cyklazy adenylanowej i podnoszenia poziomu cAMP w hodowlach komórkowych oraz preparatach błonowych in vitro, zgodnie z mechanizmem opisanym przez Seamona i wsp. [3];
• związek modelowy w badaniach zależności struktura–aktywność diterpenoidów labdanowych [4];
• substrat wyjściowy w badaniach nad półsyntezą pochodnych o zmienionej rozpuszczalności lub aktywności, na wzór drogi prowadzącej do colforsin daropate [7] i FSK88 [18];
• wzorzec w metodach LC-MS i UHPLC-QTOF przy analizie fitochemicznej ekstraktów z roślin z rodzaju Coleus/Plectranthus [19].

Przechowywanie, obchodzenie się i bezpieczeństwo pracy

Przechowywać w oryginalnym, szczelnie zamkniętym opakowaniu, w miejscu suchym i chłodnym, chronionym przed światłem, oddzielnie od żywności i pasz oraz poza zasięgiem dzieci. Ester octanowy jest wrażliwy na hydrolizę — wilgoć i podwyższona temperatura sprzyjają rozkładowi, dlatego przechowywanie w suchych warunkach ma tu znaczenie większe niż przy odczynnikach pozbawionych grup estrowych. Pracować wyłącznie w warunkach laboratoryjnych, przy zastosowaniu środków ochrony indywidualnej: rękawic, okularów ochronnych i odzieży laboratoryjnej; proszek ważyć w warunkach ograniczających pylenie. Unikać wdychania pyłu oraz kontaktu ze skórą i oczami. Postępowanie z odpadami — zgodnie z przepisami obowiązującymi dla odpadów chemicznych w miejscu prowadzenia badań.

Klasyfikacja zagrożeń. Według danych PubChem materiał sklasyfikowano piktogramem GHS07 (wykrzyknik, hasło ostrzegawcze „Ostrzeżenie”), zwrotem H312 (działa szkodliwie w kontakcie ze skórą) oraz zaleceniem ostrożności P280 (stosować rękawice ochronne, odzież ochronną oraz ochronę oczu i twarzy). Baza PubChem nie zawiera na dzień pobrania danych (2026-07-03) wartości LD50 dla tej substancji — brak wpisu nie jest równoznaczny z brakiem toksyczności; przed pracą z materiałem należy zawsze korzystać z aktualnej karty charakterystyki (SDS).

Status regulacyjny

Forskolina nie figuruje w rejestrze ChEMBL jako zarejestrowana substancja lecznicza — baza podaje dla niej status przedkliniczny (ChEMBL CHEMBL3665034, faza rozwoju klinicznego 0). Zarejestrowanym lekiem — w Japonii, do podawania dożylnego w ostrej niewydolności serca — jest jej pochodna, colforsin daropate; dotyczy to jednak odrębnego związku chemicznego, o innym numerze CAS, nie forskoliny jako takiej. Ekstrakty z korzenia Coleus forskohlii są ponadto sprzedawane w wielu krajach jako składnik preparatów rynkowych, w reżimie prawa regulującego taki obrót, a nie prawa farmaceutycznego — niniejsza oferta nie dotyczy również tych preparatów. Oferowany tu materiał jest odczynnikiem chemicznym i nie posiada dopuszczenia do jakiegokolwiek zastosowania u ludzi ani zwierząt. Status prawny obrotu forskoliną i preparatami ją zawierającymi bywa przedmiotem zmian w prawie krajowym — kupujący odpowiada za sprawdzenie stanu prawnego w kraju przeznaczenia przed zamówieniem oraz za zgodność zamierzonego wykorzystania odczynnika z obowiązującymi przepisami.

Najczęstsze pytania

Czym jest forskolina i skąd pochodzi?

Forskolina to naturalnie występujący diterpenoid labdanowy, po raz pierwszy wyizolowany z korzenia rośliny Coleus forskohlii w Central Drug Research Institute w Lucknow (Indie) w latach siedemdziesiątych XX wieku, początkowo pod nazwą koleonol [2].

Czy forskolina to to samo co koleonol?

Tak. Koleonol (coleonol) to pierwotna nazwa nadana przy izolacji związku w latach siedemdziesiątych; nazwa „forskolina” utrwaliła się później i dziś dominuje w piśmiennictwie. Ten sam numer CAS 66575-29-9.

Jaki jest wzór chemiczny i masa molowa forskoliny?

C₂₂H₃₄O₇; masa molowa 410,5 g·mol⁻¹, masa monoizotopowa 410,2305 Da. Numer CAS 66575-29-9, InChIKey OHCQJHSOBUTRHG-KGGHGJDLSA-N.

Czym różni się forskolina od colforsin daropate?

Colforsin daropate (kod rozwojowy NKH477) to półsyntetyczna pochodna forskoliny z przyłączoną grupą poprawiającą rozpuszczalność w wodzie, opracowana z myślą o podaniu dożylnym [7]. To odrębny związek chemiczny, o innym numerze CAS niż forskolina — zarejestrowany jako lek w Japonii, stosowany w ostrej niewydolności serca.

Czy odczynnik nadaje się do zastosowań innych niż laboratoryjne?

Nie. Materiał jest przeznaczony wyłącznie do badań laboratoryjnych i analitycznych. Nie jest przeznaczony do spożycia przez ludzi ani zwierzęta, nie jest lekiem, suplementem diety, żywnością ani kosmetykiem i nie może być stosowany w celach medycznych, diagnostycznych ani konsumpcyjnych.

Jak przechowywać forskolinę jako odczynnik laboratoryjny?

W oryginalnym, szczelnie zamkniętym opakowaniu, w miejscu suchym i chłodnym, chronionym przed światłem, oddzielnie od żywności i pasz oraz poza zasięgiem dzieci. Ze względu na obecność estru octanowego wrażliwego na hydrolizę szczególnie istotna jest ochrona przed wilgocią.

W czym rozpuścić forskolinę do przygotowania roztworu podstawowego?

Dobrze rozpuszcza się w DMSO, etanolu i metanolu, słabo w wodzie. Roztwory podstawowe przygotowuje się w rozpuszczalniku organicznym — ograniczona rozpuszczalność w wodzie jest zresztą powodem, dla którego opracowano wodorozpuszczalną pochodną do zastosowań klinicznych (colforsin daropate).

Dlaczego forskolina ma dwie różne nazwy systematyczne IUPAC?

Bo w literaturze chemicznej funkcjonują równolegle dwie konwencje nazewnicze dla tego samego szkieletu: tradycyjna nomenklatura labdanowa (opisująca pochodzenie biosyntetyczne) oraz systematyczna nomenklatura fuzji pierścieni benzo[f]chromenowych. Obie nazwy odnoszą się do dokładnie tej samej cząsteczki o numerze CAS 66575-29-9.

Do czego służy forskolina w biochemii komórkowej?

Jako odczynnik badawczy jest standardowym narzędziem do farmakologicznej aktywacji cyklazy adenylanowej w hodowlach komórkowych i błonach izolowanych in vitro, wykorzystywanym w eksperymentach nad szlakiem cAMP odkrytym przez Seamona i wsp. [3]. Jest to zastosowanie w warunkach eksperymentu laboratoryjnego, nie opis działania u ludzi.

Czy do forskoliny dołączana jest karta charakterystyki?

Kartę charakterystyki udostępniamy na życzenie odbiorcy prowadzącego działalność badawczą lub analityczną. Baza PubChem nie podaje dla tej substancji wartości LD50 — dane toksykologiczne pozostają częściowo nieustalone.

Czy forskolina jest legalna w Polsce?

Forskolina nie jest zarejestrowanym lekiem — status ten dotyczy wyłącznie jej pochodnej, colforsin daropate, zarejestrowanej w Japonii. Oferowany materiał jest odczynnikiem chemicznym bez dopuszczenia do zastosowań u ludzi. Status prawny obrotu bywa przedmiotem zmian w prawie krajowym; kupujący odpowiada za zgodność zamierzonego wykorzystania z prawem kraju przeznaczenia.

Jak rozpoznać forskolinę w analizie HPLC i spektrometrii mas?

Metodą HPLC z detekcją UV lub ELSD wobec materiału odniesienia, z uwzględnieniem wysokiej polarnej powierzchni topologicznej (113 Ų) wpływającej na retencję [17]. W spektrometrii mas masa dokładna 410,2305 Da oraz obecność estru octanowego (charakterystyczna utrata fragmentu o masie 60) ułatwiają jednoznaczną identyfikację w matrycach roślinnych.

Piśmiennictwo

Pozycje pochodzą z bazy PubMed. Pozycje [1]–[6] i [18]–[19] dotyczą chemii, mechanizmu działania in vitro i biosyntezy (komórki, błony, tkanka roślinna). Pozycje [7]–[10] dotyczą colforsin daropate — zarejestrowanego w Japonii leku o odrębnym numerze CAS — badanego u pacjentów w warunkach szpitalnych. Pozycje [11]–[12] dotyczą zastosowań okulistycznych na zwierzętach i (poz. 11) częściowo na ludziach. Pozycje [13]–[17] to badania prowadzone na gotowych preparatach handlowych (kapsułki, inhalator), nie na odczynniku analitycznym. Żadna z tych prac nie opisuje zastosowania odczynnika oferowanego na tej stronie — przywołano je jako kontekst naukowy, nie jako informację o właściwościach materiału ani zachętę do jakiegokolwiek użycia.

1. Ammon HP, Müller AB (1985). „Forskolin: from an ayurvedic remedy to a modern agent.” Planta Med. PMID 17345261. doi:10.1055/s-2007-969566.
2. Dubey MP, Srimal RC, Nityanand S, Dhawan BN (1981). „Pharmacological studies on coleonol, a hypotensive diterpene from Coleus forskohlii.” J Ethnopharmacol. PMID 7193263. doi:10.1016/0378-8741(81)90010-6.
3. Seamon KB, Padgett W, Daly JW (1981). „Forskolin: unique diterpene activator of adenylate cyclase in membranes and in intact cells.” Proc Natl Acad Sci U S A. PMID 6267587. doi:10.1073/pnas.78.6.3363.
4. Seamon KB i wsp. (1983). „Structure-activity relationships for activation of adenylate cyclase by the diterpene forskolin and its derivatives.” J Med Chem. PMID 6681845. doi:10.1021/jm00357a021.
5. Pateraki I i wsp. (2014). „Manoyl oxide (13R), the biosynthetic precursor of forskolin, is synthesized in specialized root cork cells in Coleus forskohlii.” Plant Physiol. PMID 24481136. doi:10.1104/pp.113.228429.
6. Pateraki I i wsp. (2017). „Total biosynthesis of the cyclic AMP booster forskolin from Coleus forskohlii.” Elife. PMID 28290983. doi:10.7554/eLife.23001.
7. Hosono M i wsp. (1992). „Cardiovascular and adenylate cyclase stimulant properties of NKH477, a novel water-soluble forskolin derivative.” J Cardiovasc Pharmacol. PMID 1380607.
8. Mori M i wsp. (1994). „Effect of NKH477, a new water-soluble forskolin derivative, on arterial-ventricular coupling and mechanical energy transduction in patients with left ventricular systolic dysfunction: comparison with dobutamine.” J Cardiovasc Pharmacol. PMID 7526066.
9. Yoneyama M i wsp. (2002). „Cardiovascular and adenylate cyclase stimulating effects of colforsin daropate, a water-soluble forskolin derivative, compared with those of isoproterenol, dopamine and dobutamine.” Circ J. PMID 12499623. doi:10.1253/circj.66.1150.
10. Knarr MJ i wsp. (2024). „Repurposing colforsin daropate to treat MYC-driven high-grade serous ovarian carcinomas.” Sci Signal. PMID 39561220. doi:10.1126/scisignal.ado8303.
11. Caprioli J, Sears M (1983). „Forskolin lowers intraocular pressure in rabbits, monkeys, and man.” Lancet. PMID 6132271. doi:10.1016/s0140-6736(83)92084-6.
12. Wagh VD i wsp. (2012). „Forskolin: upcoming antiglaucoma molecule.” J Postgrad Med. PMID 23023353. doi:10.4103/0022-3859.101396.
13. Godard MP, Johnson BA, Richmond SR (2005). „Body composition and hormonal adaptations associated with forskolin consumption in overweight and obese men.” Obes Res. PMID 16129715. doi:10.1038/oby.2005.162.
14. González-Sánchez R i wsp. (2006). „Forskolin versus sodium cromoglycate for prevention of asthma attacks: a single-blinded clinical trial.” J Int Med Res. PMID 16749416. doi:10.1177/147323000603400210.
15. Huerta M i wsp. (2010). „Forskolin compared with beclomethasone for prevention of asthma attacks: a single-blind clinical trial.” J Int Med Res. PMID 20515580. doi:10.1177/147323001003800229.
16. Bauer K i wsp. (1993). „Pharmacodynamic effects of inhaled dry powder formulations of fenoterol and colforsin in asthma.” Clin Pharmacol Ther. PMID 8422745. doi:10.1038/clpt.1993.11.
17. Virgona N i wsp. (2010). „A rapid HPLC with evaporative light scattering method for quantification of forskolin in multi-herbal weight-loss solid oral dosage forms.” Pharmazie. PMID 20503921.
18. Li Z i wsp. (2006). „A forskolin derivative, FSK88, induces apoptosis in human gastric cancer BGC823 cells through caspase activation involving regulation of Bcl-2 family gene expression, dissipation of mitochondrial membrane potential and cytochrome c release.” Cell Biol Int. PMID 16889987. doi:10.1016/j.cellbi.2006.06.015.
19. He L i wsp. (2019). „Rapid Screening of Forskolin-Type Diterpenoids of Blumea aromatica DC Using Ultra-High-Performance Liquid Chromatography Tandem Quadrupole Time-of-Flight Mass Spectrometry Based on the Mass Defect Filtering Approach.” Molecules. PMID 31450838. doi:10.3390/molecules24173073.

Dane identyfikacyjne i deskryptory obliczeniowe za PubChem (CID 47936) oraz rejestrem ChEMBL (CHEMBL3665034).

Powiązane odczynniki w naszym katalogu

• Kofeina (Caffeine) — kontrast biochemiczny w tym samym szlaku sygnałowym: forskolina bezpośrednio aktywuje syntezę cAMP przez cyklazę adenylanową, kofeina spowalnia jego rozkład przez hamowanie fosfodiesteraz — dwa różne punkty tego samego cyklu przemiany nukleotydu
• Tadalafil (CAS 171596-29-5) — kontrast mechanizmu w rodzinie cyklicznych nukleotydów: forskolina podnosi poziom cAMP na etapie syntezy, tadalafil podnosi poziom cGMP przez hamowanie fosfodiesterazy PDE5 — odrębne szlaki tej samej klasy przekaźników wtórnych

Oświadczenie o przeznaczeniu produktu

Oferowany materiał jest odczynnikiem chemicznym przeznaczonym wyłącznie do celów badawczych, analitycznych i laboratoryjnych. Nie jest przeznaczony do spożycia przez ludzi ani zwierzęta. Nie jest produktem leczniczym, suplementem diety, środkiem spożywczym, wyrobem medycznym ani kosmetykiem. Nie może być stosowany w celach medycznych, diagnostycznych, leczniczych, profilaktycznych ani konsumpcyjnych, podawany ludziom lub zwierzętom, nanoszony na skórę, ani dodawany do żywności, napojów i pasz. Sprzedaż wyłącznie odbiorcom prowadzącym działalność badawczą, naukową lub analityczną, dysponującym zapleczem laboratoryjnym i wiedzą pozwalającą na bezpieczne obchodzenie się z odczynnikami chemicznymi. Kupujący ponosi wyłączną odpowiedzialność za zgodne z prawem i bezpieczne wykorzystanie odczynnika oraz za przestrzeganie przepisów obowiązujących w kraju przeznaczenia.